Denizli’de üç kuşaktır perde ve ev tekstili üreten bir aile şirketinin oğlu, geçen yıl İstanbul’da bir showroom açmaya karar veriyor. Üretim Denizli’de kalacak, numuneler ve satış ekibi büyükşehre gidecek. Karar masada kolay. Zor olan, iki şehri aynı haftada ayakta tutmak: bir yanda kapanmayan atölye, öte yanda boş bir kat, bir de ailenin kendi evi.
Bu yazı o kararın lojistik defteri. Firma adı yerine “atölye” demek yeterli; çünkü aynı hesap, Ege’den Marmara’ya şube taşıyan onlarca küçük üreticide tekrarlanıyor. Nakliye tarafında süreci Kozcuoğlu Nakliyat A.Ş. üstleniyor. 2004’ten beri İstanbul merkezli çalışan şirket, şehirler arası yük ile ilçe içi ev taşımayı aynı çatıda topladığını, ama ikisini aynı tarifeye sıkıştırmadığını söylüyor.
Önce ev, sonra vitrin
Aile, çocuk okula başlayacağı için evi şubeden üç hafta önce taşımak istiyor. İlk adres Tuzla’da, sahile yakın bir site. Okul servisi ve babanın Anadolu Yakası’ndaki müşteri turu bu seçimi belirliyor. Site yönetimi, taşımayı yalnızca hafta içi sabah kabul ediyor. Asansör randevusu pazartesi 09.00. Pazar akşamı “nasıl olsa hallederiz” denirse pazartesi kapı açılmıyor.
Tuzla Evden Eve Nakliyat planı bu yüzden evrakla başlıyor. Kozcuoğlu Nakliyat ekibi keşifte site kuralını, katı ve asansör ölçüsünü yazıyor. Denizli’den gelecek yükün bir kısmı —anneannenin gönderdiği konsol, çocuk karyolası, mutfak takımı— ayrı envanter. İstanbul’da alınacak yeni koltuk ise taşınmayacaklar listesinde. “Her şeyi götürmeyin” cümlesi, bu ailede bütçeyi düşüren asıl karar oluyor. Kullanılmayan iki gardırop Denizli’de satılıyor.
Şehirler arası sandık
Numune kolileri başka bir hesap. Perde kartelaları, metal askılar, kırılgan cam panolar ve bir dikiş makinesi. Bunlar ev eşyasıyla aynı araca konabilir ama aynı özensizlikle konamaz. Cam pano için ayrı sandık, kartela kutuları için nem almayan ambalaj, makine için sabitleme kayışı gerekiyor. Aile, bu parçaları “zaten sağlam kutu” diye geçiştirmek istiyor. Ekip kabul etmiyor. Uzun yolda zayıf koli, vitrin gününü iptal ettirir.
Kozcuoğlu Nakliyat, şehirler arası işlerde envanteri parça parça yazdığını, teslimatta aynı listeyle sayım yaptığını belirtiyor. Denizli çıkışında 46 koli var. İstanbul inişinde 46 koli iniyor. Eksik yok. Bu sade cümle, şube açan bir şirket için reklamdan daha değerli.
İkinci durak: İzmir’deki depo
İş burada bitmiyor. Atölyenin bir kısmı yaz aylarında İzmir’deki bir toptancıya numune bırakıyor. O stokun da İstanbul showroom’una çekilmesi gerekiyor. İki büyük kent arasındaki bu aktarma, ev taşımaktan daha kuru bir iş: tarih, hacim, teslim penceresi. İstanbul İzmir Evden Eve Nakliyat başlığı altında anılsa da içerik ev değil; yine de aynı güvenlik disiplini isteniyor. Sabitleme zayıf olursa kartela kutuları yolda dağılır, müşteri randevusu boşa gider.
Kozcuoğlu Nakliyat yetkilileri, bu hatta güzergâhı ve teslim saatini showroom’un boya-badana bitişine göre kilitlediklerini söylüyor. Badana bitmeden mal inmesin diye yük, bir gün depoda bekletiliyor. Bekletme kararı utangaçça değil, sözleşmede duruyor. Aile, “mal yolda kalsın” stresi yaşamıyor.
Showroom katı Ümraniye’de
Ev Tuzla’da, satış katı ise müşteri otoparkı ve ana yola yakınlık nedeniyle Ümraniye’de tutuluyor. Kat girişi dar, yük asansörü var ama öğleden sonra site —burada iş merkezi— kamyonet kabul etmiyor. Öğleden önce inmezse ertesi güne kalıyor, o da açılış davetiyesini kaydırıyor.
Ümraniye Evden Eve Nakliyat deneyimi olan ekip, konut refleksiyle değil işyeri refleksiyle giriyor. Raflar numaralı, karşılama bankosu ayrı, depo odası ayrı. Numune askıları sökülmüş halde geliyor; kurulum sırası duvara asılı bir kâğıtta. Kozcuoğlu Nakliyat, bu kurulumun nakliye bedelinden ayrı satırda yazıldığını, “her şey dahil” bulanıklığına girmediğini belirtiyor. Baba, kalemi görünce itiraz etmiyor. Çünkü açılış sabahı askının hazır olması, tartışmadan daha kârlı.
Masalar ayrı bir iş
Showroom ile birlikte iki kişilik bir satış ofisi de kuruluyor. Bilgisayar, yazıcı, sözleşme klasörleri, bir kasa. Bunlar perde kartelasından farklı taşınır. Toz, nem ve ters istifleme cihazı bozar. Ofis Taşıma bu noktada devreye giriyor: cihazlar ev kolisinden ayrılıyor, kablolar poşetlenip aynı masaya bağlanıyor, kasadaki evrak açılmadan raftaki sırasını koruyor.
Kozcuoğlu Nakliyat, küçük ofislerde “az eşya var, hızlı olur” kolaycılığına düşülmemesi gerektiğini söylüyor. Az eşya, yanlış yerleştirilince sabah iş başlamaz. Yazıcı sürücüsü, internet randevusu ve elektrik panosu ailenin kendi işi; nakliye ekibi yalnızca cihazı doğru masaya, doğru yüzüyle bırakıyor. Sınır net olunca kimse birbirinin işine taşmıyor.
Para nerede şişer, nerede durur?
Şube açmanın görünür gideri kira ve tabela. Görünmeyen gideri ise ikinci gün taşıması, kırılan pano, kaçan asansör randevusu ve açılışın ertelenmesi. Denizli’deki aile, ilk teklifte “daha ucuz bir araç” duyuyor. Ucuz araç keşif yapmıyor, site saatini sormuyor, sandık istemiyor. Kozcuoğlu Nakliyat’ın teklifi yüksek görünüyor; kalemler açık: ev için ayrı, numune için ayrı, ofis cihazı için ayrı, bir günlük bekletme için ayrı.
Ay sonunda muhasebe şunu gösteriyor: kırılan pano yok, açılış günü kaymadı, çocuk okula yetişti. Ucuz teklifin vaat ettiği fark, yaşanmayan krizlerin yanında küçük kalıyor. Bu, her işte böyle olur diye bir yasa değil; bu ailede böyle olmuş bir sonuç.
Denizli’de kalanlar
Atölye kapanmıyor. Üretim devam ediyor. İstanbul’a giden yalnızca satış yüzü ve ailenin evi. Bu ayrım, nakliye listesini de bölüyor. “Tüm şirketi taşıyoruz” cümlesi yanlış olurdu. Doğru cümle: numune, ofis ve ev. Üç liste, üç risk, üç teslim tutanağı. Kozcuoğlu Nakliyat, listeleri birleştirip tek imzaya sığdırmadığını belirtiyor. Muhasebeci de bundan memnun; çünkü gider yeri belli.
İlk ayın ritmi
Tuzla’daki evde ilk hafta mutfak ve çocuk odası açılıyor, diğer kutular bekliyor. Ümraniye’deki katta ise tersi geçerli: vitrin ve masa ilk gün hazır, dekorasyon ikinci haftaya kalıyor. İki farklı öncelik, iki farklı yerleştirme sırası demek. Aile bunu baştan söyleyince ekip zamanı doğru yere harcıyor.
Okul servisi pazartesi çalışıyor. Showroom çarşamba açılıyor. Arada salı, eksik vida ve bir raf için kısa bir uğrak. Kozcuoğlu Nakliyat, bu uğrağı sürpriz fatura yapmıyor; kapsamda duruyorsa yapıyor, durmuyorsa söylüyor. Küçük atölyeler için bu dürüstlük, büyük tabeladan daha kalıcı bir güven.
Ne devredilebilir?
Başka bir Denizli üreticisi aynı yola çıkacaksa kopyalanacak şey marka değil, sıra. Önce hangi parçanın gideceğini yazın. Evi ve işi aynı güne sıkıştırmayın, mümkünse ayırın. Site ve iş merkezi saatini nakliyeden önce öğrenin. Cam ve cihaz için ayrı koruma isteyin. Teklifi tek rakam olarak değil kalem kalem okuyun. Teslimde sayın, tutanağı saklayın.
Kozcuoğlu Nakliyat A.Ş., bu sırayı ücretsiz ekspertizle başlattığını ve İstanbul ile şehirler arası hatlarda aynı kayıt düzenini kullandığını duyuruyor. Ailenin showroom’u şimdi açık. Denizli’deki dikiş makinesi hâlâ atölyede. Aradaki köprüyü ise sandık, saat ve imza kurmuş.
