Malumunuz hepiniz bilirsiniz ki Emsan fabrikası o yılarda Denizli'nin gözde
kuruluşlarından biriydi. Biz de o yıllarda Emsan'a bağlı olan Desan'daydık.
Orada paslanmaz bölümünde askere gidinceye kadar çalışmıştık. Tabii ki
fabrika hayatımda Cuma namazına gitmek kolay olmuyordu. Bizim bölüm iki
vardiye idi. 06.14.00 ve 14.00 22.00 arası çalışırdık. 06-14.00 vardiyasında
Cuma namazı iş saatine geldiği için gitmek bazıları için kolaydı. Genelde
ustabaşı ve idari personel giderdi, bizim işçi grubunun ise gitmesi çok zordu.
Ben  daha fazla dayanamadım ustabaşı Abdullah Bey'e cuma namazına gitmek
istediğimi belirttim, o da beni severdi"Tamam,git" dedi. Böylelikle Cuma'ya
gitmeye başladım. Bir iki hafta sonra bizim bölümden bir kaç kişi de bana
katıldı. Daha sonra da 7-8 kişi daha Cuma'ya Akhan Camii'ne servisle akın
etmeye başladılar. Sevinmiştim, insanlar Cuma'ya gidiyor diye. Yalnız tabii
ki iş aksamaya başladı ve yukarıdan personel müdürlüğünden bir yazı geldi.
"Cuma'ya gidecekler bundan böyle ya bir saat fazla çalışacak emaye bölümü
ile beraber saat 15.00 da çıkacaklar ya da 1 saat maaşlarından kesilecektir."
dendi. Neyse yukarı gittim, hangisi uygunsa benim için fark etmez ister çalışayım,
ister maaştan kesilsin dedim ve Cuma günü geldi çattı. Ustabaşı bana geldi ve dedi
ki "Hazırlan Cuma'ya bir tek bu bölümden sen gideceksin" dedi. Şaşırdım "Neden?" dedim.
O da dedi ki "Senden başka ismini yazdıran olmamış, sadece sen gideceksin" dedi.
Rahmetli annem her zaman şöyle derdi" Doğrunun yardımcısı HAKTIR" demek ki o insan-
ların çoğu Cuma'ya işten kaytarmak için gidiyorlarmış ve benim ne bir saat fazla
çalışmam ne de paramın kesilmesi söz konusu olmadı. Personel müdürü böyle bir
imtihan tasarlamış. Şükür Allah'a biz anlımızın akı ile geçtik, darısı ahiretin başına...